Gastblog: Kinderen gezond eten leren waarderen
6

Gastblog: Kinderen gezond eten leren waarderen

Auteur: Lisette Zwiggelaar Datum: 15 september 2014

Gastblog Diana Paleo Familie

Vandaag een leuke gastblog van Diana. Diana is het gezicht achter Paleo Familie. Heb je zelf een gezinnetje en/of zoek je paleo recepten? Neem vooral een kijkje op haar site!

Hoe ik mijn kinderen gezond eten heb leren te waarderen
Het afgelopen weekend waren we op een heel leuk tuinfeestje bij familie. De tuin zelf was gigantisch en er was veel aandacht besteed aan de aankleding van het feestje en de catering. Voor de kinderen stond er een ping pong tafel en ernaast een kinderbuffet met zakjes chips, spekjes en dergelijke. Voor de volwassenen was er een koffiebar, pizzahoek waar verse pizza gebakken werd en zelfs een hoek waar ter plekke verse vlaaien werden gebakken.


Mijn kinderen hadden echter helemaal geen oog voor de vlaai of al het snoepgoed in de kinderhoek. Ze hadden namelijk een bramenstruik ergens achterin de tuin ontdekt en waren een paar uur zoet met het plukken van de bramen en het snoepen ervan (dat mocht gelukkig). Vooral mijn dochter van bijna 5 liep maar heen en weer en deelde ook de bramen uit aan de kleinere kindjes op het feest. Dat er kindjes rondliepen met blikjes chocomelk of zakjes chips in hun handjes, dat deed mijn kinderen helemaal niets, ze hadden namelijk alleen oog voor die bramenstruik. 🙂 Als ze dorst kregen vroegen ze automatisch om water. Ik was natuurlijk erg trots op ze: ik heb namelijk wat het eten en drinken betreft, ze helemaal niet hoeven aan te sturen.

Hoe komt dit zo? Ik zal de vijf punten aanhalen die er bij ons voor gezorgd hebben dat mijn kinderen van gezond eten zijn gaan houden. Mijn kinderen zijn nog jong (2 en 5), ik kan natuurlijk niet voor alle ouders of kinderen spreken. Dit is dus vooral een lijstje wat voor ons gewerkt heeft.

Het is maar net waar je kinderen aan laat wennen
Mijn kinderen krijgen thuis geen snoep. Althans, geen regulier supermarkt snoep. Ik koop het echt nooit voor ze, en ze vragen er ook niet om. Ik kan met een gerust hart langs het snoepschap lopen in de supermarkt, en het lijkt ze niet heel veel te doen. Echter, als ik met ze op de fruitafdeling loop, dan begint pas het gejengel: “Ik wil een banaan”, “mag ik een appel?” en ze gaan maar door tot ze het krijgen. 😉

Er zijn mensen die het wellicht zielig vinden dat ik mijn kinderen nooit snoep geef of laat eten, maar zijn mijn kinderen echt zielig? Ze genieten enorm van fruit en ze worden al helemaal wild bij de gedachte ze te mogen eten. Ze zijn intens gelukkig met hun bakje bosbessen of aardbeien. Maar ook een gekookt eitje, stukje avocado, wat gedroogd fruit, stukje pure chocola, handje noten… ze snoepen het allemaal even graag. Ze hebben absoluut niet het gevoel iets te missen omdat ik bepaalde dingen voor ze weiger te kopen. Ze verlangen naar fruit en vragen daar dagelijks om. Hetzelfde als het om drinken gaat. Er wordt vooral naar water gevraagd als ze dorst hebben.

Waar komt je eten vandaan?
Weten dat het eten niet zo zeer uit de supermarkt komt, maar dat het bijvoorbeeld in een bepaald seizoen groeit in de natuur, of bij de boerderij vandaan komt, maakt het eten natuurlijk veel interessanter. Zo hebben we al heel wat aantal keren samen bramen geplukt, of zijn we bij de boer aardbeien en appels gaan plukken. Het meeste vlees, eieren, kaas en melk kopen we op een boerderij waar de kinderen ook even de koeien en geitjes kunnen aaien. We bezoeken veel streekmarkten waar mijn kinderen de boeren en telers kunnen zien die daar met hun producten staan. Wat ook leuk is voor de wat oudere kindjes is bijvoorbeeld een mini moestuintje aan te leggen waar ze hun eigen groenten en fruit kunnen laten groeien. Zo leren de kinderen het verhaal achter eten 🙂

Als ouder bepaal jij wat er op hun bordje ligt
Ik hou niet echt rekening met dingen die ze eigenlijk niet zo lekker vinden. Die vermijd ik absoluut niet en ik blijf het ze voorschotelen. Als ze het niet eten, is dat prima. Maar ik ga bepaalde gerechten niet vermijden te maken omdat mijn kinderen ze niet lekker vinden. Mijn dochter heeft bijvoorbeeld 3 jaar lang alle sla en bladgroentes op haar bord laten liggen omdat ze het niet lekker vond. Maar sinds een half jaar eet ze er graag van! Uiteindelijk is ze dus gewoon overstag gegaan. Hetzelfde met avocado en pompoen: ze beweerde het niet lekker te vinden. Maar ik bleef het geregeld voorschotelen en op een dag is ze het toch gaan eten en nu vindt ze het zelfs heel lekker.

Als mijn kinderen hun bordje niet op eten, probeer ik daar rustig onder te blijven. Ik ga de strijd niet aan, maar blijf het eten dat ze elke keer laten liggen op hun bord, gewoon stug aanbieden. Als ze daardoor een dagje minder goed eten, dan maak ik me daar geen zorgen over. Dit stukje vergt geduld en volharding, maar je moet erop vertrouwen dat de tijd en energie die je erin stopt, op een gegeven moment beloont zal worden, ook al gaan daar wellicht maanden, een jaar (of misschien zelfs meer) overheen.

Laat ze mee helpen in de keuken
Wellicht een veelgehoorde tip maar deze hoort zeker thuis in dit rijtje. Mijn kinderen vinden het bijvoorbeeld geweldig als ze even in de pan mogen roeren. Dan is het natuurlijk extra leuk als dat soepje waar ze in hebben mogen roeren, straks op hun bordje voor hun neus staat. Het is geen garantie dat ze het dan ook werkelijk gaan eten, maar het werkt wel motiverend.

Wat straal je uit als ouder, als het om eten gaat?
Dit is misschien wel het belangrijkste, denk ik. Wij genieten zichtbaar van gezond en lekker eten en zijn er heel gepassioneerd over. De maaltijden zijn de hoogtepunten van de dag. Dit krijgen de kinderen natuurlijk dan ook mee. Zo associëren ze eten en voedsel met iets plezierigs.

Je hoort weleens dat je zo emotie eten in de hand werkt, maar ik denk dat het gecompliceerder dan dat is. Nederland heeft niet echt een eetcultuur. Ik heb echter gemerkt in landen waar het eten een prominente plek in het sociale leven inneemt, er vaak minder moeilijke eters zijn. Kinderen zijn dan ook bereid meer te proeven en gevarieerder te eten. Zelf ben ik van Italiaanse afkomst en eten was thuis iets waar je van moest kunnen genieten. Er was daarom meer aandacht voor smaak en textuur of voor de kwaliteit van de ingrediënten.

Dit zorgde ervoor, dat ik als kind een hele makkelijke eter was en later ook enthousiaster was voor echt eten. Dus hoe sta je als ouder er zelf in? Je kinderen pikken die signalen op. Mijn kinderen hebben dat in ieder geval wel gedaan en ze zijn daarom heel enthousiast als het om eten gaat en zijn over het algemeen echt niet moeilijk aan de eettafel en genieten zichtbaar van bijna alles wat we ze geven.

Dank je wel Diane van Paleo Familie! Heb jij kinderen? Welke leeftijd hebben ze en hoe ga jij met deze situaties om? Laat het weten in een reactie hieronder.

Schrijf je in voor de e-mailnieuwsbrief!

Meld je aan en ontvang gratis het e-book "Een beginnersgids, stap voor stap betaalbaar gaan eten".

6 reacties op “Gastblog: Kinderen gezond eten leren waarderen

Plaats een reactie
  • Amélie

    Leuk om te lezen! Wij hebben ook van die zielige kinderen die geen snoep krijgen. Aan de andere kant is iedereen verbaasd hoeveel ze eten, hoeveel lusten en ervan genieten. Niks meer aan toe te voegen dacht ik zo 😉


    15 september 2014 om 18:31 | Beantwoorden
  • Irene

    Wat goed!

    Naar mijn opinie ben je juist een prima ouder in dit opzicht, juist door ze zoveel fruit en gezonde dingen aan te bieden en geen snoep.
    Het moet toch juist heerlijk zijn om als kind zo’n goede start gemaakt te hebben met voedsel en daardoor ook te genieten van gezonde voeding.
    De kinderen die snoep krijgen en gezonde dingen als een “straf” ervaren, vind ik pas zielig! Helemaal als ze daarbij ook nog te dik worden.


    16 september 2014 om 17:55 | Beantwoorden
  • Ans

    Ben het helemaal met de reaktie van Irene eens. Zo zouden meer ouders moeten zorgen voor hun kinderen!


    22 september 2014 om 22:34 | Beantwoorden
  • Louise

    Wat bij mij helpt, is mijn kinderen vertellen dat als ze groter worden ze vanzelf alles gaan lusten. Net zoals papa en mama. Dus als mijn kinderen iets niet lusten dan zeg ik heel duidelijk: O, je lust het nog niet? Als je wat groter wordt dan probeer je het gewoon nog een keer. Dan is het natuurlijk meteen een uitdaging en blijven ze het proberen.


    4 juni 2015 om 14:50 | Beantwoorden

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht.

 

Kiwi&zo maakt gebruik van cookies. En dan bedoel ik niet havermoutkoekjes. Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring te bieden. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van jouw cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen. Het is zo ingesteld dat je deze melding slechts 1x per maand te zien krijgt nadat je op accepteren geklikt hebt, omdat ik weet hoe irritant deze cookie-meldingen zijn. Helaas is het wettelijk verplicht om je hier mee lastig te vallen.

Groetjes, Lisette

Sluiten